2011 26mnRadiofonische documentaire

Het is een dis­crete man, niet zo bekend in het dorp. Hij loopt niet graag in de kij­ker: zijn pas­sie, dat zijn de dui­ven. Hoe men ze ver­zorgt. Hoe men ze voe­dert. Hoe ze vlie­gen om bij hun terug­komst blij ver­wel­komt te wor­den. Hoe men hun vleu­gels hoort flap­pe­ren in de wind. De leven­di­gheid. Het belan­grijkste is die leven­di­gheid. Via het leven van deze man, van­gen we ook een glimp op van het bre­dere leven van de buren dat onvers­toord ver­der­gaat én van de andere dui­ven­lief­heb­bers met wie hij éénzelfde pas­sie deelt, de moge­lij­kheid tot aan de brug en het einde van de rivier te kij­ken, onzicht­baar, onhoor­baar maar wel van deze wereld. Ver kun­nen kij­ken… Dit heeft ie reeds sinds z’n kin­der­tijd. Misschien is met de jaren het dorp niet echt een dorp meer, is de dui­ven­lief­heb­be­rij niet lan­ger een breed gedeelde warme pas­sie en is de toe­komst een onlees­baar woord gewor­den. Enkele kaar­ten zijn ver­vaagd, maar het ter­ri­to­rium is nog steeds het­zelfde: We mogen niet opge­ven. We herha­len: Het is een man en de hemel. Het is een gewoon iemand, in een gewone wereld.

Realisatie: Emmanuel Massart Geluid: Matthieu Virot Montage: Matthieu Virot et Emmanuel Massart Mix: Jeanne Debarsy Foto hoesje: Pierre-Yves Dallenogare « Sur le terril et sous le ciel » (2009) Dank aan: Carina, Jean-Marie en hun team, de duivenclub van Antheit, Patricia Naftali.

Ik ben geen man van geluiden en ook niet helemaal van beelden. Bovendien heb ik zin om op deuren te kloppen en te zien wat er mogelijk is eens ze open zijn. Dat kan één dag een duivenliefhebber zijn. De volgende dag, de bureau’s van ascr. Vervolgens trek ik een lijn vanuit de missie de mensen waarvan we elke dag zeggen ‘u bestaat niet’, te doen bestaan.